[tobe]

"Henryk, król Wendaru, podróżuje z dworem przez swe królestwo, walcząc ze zbuntowaną szlachtą. Podczas walk o odbicie Gentu spod okupacji okrutnych Eików więźniowie przeznaczenia - Sanglant, Liath, Alain i Piąty Syn - toczą własne bitwy przeciw niemal niezwyciężonym wrogom.
Sanglant, więziony przez Eików, walczy, aby zachować resztki świadomości. Liath opłakuje rzekomo zmarłego Sanglanta i stara się rozwikłać tajemnice swej przeszłości. Alain pragnie życia w pokoju, a trafia w środek wojny z Eikami. Piąty Syn, pogardzany potomek wodza Eików, wraca do kraju swych ziomków, by na żądanie ojca zebrać armię. Jednak czas pokaże, kto z nich zwycięży i jaką przyjdzie im zapłacić cenę..."

Książka napisana jest bardzo dobrym stylem, z rozmachem, barwnie, swiat w niej przedstawiony wzorowany jest na średniowiecznej europie
Mamy w niej oczywiscie starcie dobra ze złem, jest decydująca bitwa, dużo ciekawych wątków pobocznych a we wszystkim widac bardzo glebokie oparcie się na wizji średniowiecznej Europy, całośc tworzy spójny obraz świata.
Jedyne do czego moge sie przyczepić to to że autorce niezbyt wyszedł fragment głównej bitwy, widac różnice w stylu pisania miedzy tym fragmentem a resztą ksiązki.
Kawał krwistej literatury polecam każdemu fanowi fantasy.

p.s. cykl zacząłem od 2 tomu bo moja biblioteka publiczna nie zakupil pierwszego tomu



[/i]

[Lean val Tirach]

[tobe]

krwista pieczeń jest czymś wyśmienitym (tyle wiem z filmów )
więc krwista literatura jest czymś znakomitym


teraz dodałbym jeszcze że w tym świecie rządziły kobiety (były na głównych stanowiskach), ot feminizm autorki

[Lean val Tirach]

No wiesz... a Heniek na tronie, to niby kto? Ksiądz?

I nie zapominaj o lordzie Lavastine i Alainie. W końcu obaj chłopy, no nie?

And - at last - Sanglant (mój bezsprzeczny faworyt tejże powieści). Jakby nie patrzeć po części facet.

[tobe]

teraz bym powiedział że panowało tam równouprawnienie, w wojsku służyły również kobiety, w kościele pełniły stanowiska na równi z mężczyznami, ba nawet rządziły państwem (wspominana królowa konradina),a na czele hierarchii kościelnej (o ile dobrze zrozumiałem)stała papierzyca tylko inaczej nazwana