Forum KGB
FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj

Poprzedni temat :: Następny temat
Czytelnia: McCaffrey Anne "Pieśń kryształu"
Autor Wiadomość
Nieznany 
Rektor
(czyt.: sprzątaczka)


Wiek: 44
Dołączył: 09 Lis 2006
Posty: 10506
Skąd: wiesz?
Wysłany: 2006-12-05, 12:55   Czytelnia: McCaffrey Anne "Pieśń kryształu"

Książka jest pierwszym tomem trylogii o śpiewaczce kryształu. Zainteresowanych recenzją tej trylogii odsyłam do TEGO tematu, mojego autorstwa. Ponieważ napisałem juz recenzję, to dla chętnych i nieprzekonanych wrzucam spory fragment prologu pierwszego tomu (więcej się nie zmieści :] ).
Cytat:

Killashandra słuchała, a słowa niczym lodowe bomby padały ciężkimi, ołowianymi kroplami na jej skostniałe ciało. Wpatrywała się w słynny profil Maestra, obserwując, jak jego usta zamykają się i otwierają, formując słowa, będące wyrokiem śmierci dla wszystkich jej ambicji i nadziei na przyszłość. Dziesięć lat ciężkiej pracy i nauki – na darmo.
Wreszcie Maestro spojrzał wprost na nią. Szczere współczucie, malujące się w jego wyrazistych oczach, dodawało mu lat. Mocne mięśnie szczęki zawodowego śpiewaka rozluźniły się, tworząc podwójny podbródek.
Kiedyś być może Killashandra przypomni sobie wszystkie te szczegóły. Teraz jednak zbyt była przygnieciona wszechogarniającym poczuciem klęski, by dotarło do niej cokolwiek poza świadomością ostatecznej przegranej.
– Ale... ale jak pan mógł?
– Jak mogłem co? – spytał Maestro zaskoczony.
– Jak mógł mnie pan zachęcać do dalszej nauki?
– Zachęcać? Ależ drogie dziecko, nic podobnego.
– Właśnie że tak! Mówił pan, że... że muszę tylko ciężko pracować. Czyżbym zbyt mało się starała?
– Oczywiście, że nie – odparł Valdi z urazą. – Stawiam moim uczniom wysokie wymagania. Potrzeba lat pracy, aby wyszkolić głos i opanować repertuar, stanowiący choćby cząstkę muzyki z różnych planet...
– Ja mam repertuar! Tak się starałam, a teraz... teraz pan mi mówi, że nie mam głosu?
Maestro Valdi głęboko westchnął. Ten zwyczaj zawsze irytował Killashandrę, a akurat teraz był wręcz nie do zniesienia. Już otwierała usta, aby zaprotestować, powstrzymał ją jednak uniesieniem ręki. Przyzwyczajenie, utrwalone przez cztery lata nauki, kazało jej zamilknąć.
– Nie masz głosu, by być solistką, moja droga Killashandro, nie wyklucza to jednak wielu innych odpowiedzialnych i interesujących...
– Nie będę na drugim planie. Chcę... chciałam – miała przynajmniej tę satysfakcję, by ujrzeć, jak Maestro krzywi się na dźwięk bijącej z jej słów goryczy – zostać śpiewaczką koncertową najwyższej klasy. Powiedział pan, że mam...
Ponownie uniósł dłoń.
– Natura obdarzyła cię idealnym słuchem, twoja muzykalność jest nienaganna, pamięć – znakomita, zdolności aktorskie bez zarzutu. Lecz twój głos brzmi lekko chrapliwie i w wyższych rejestrach staje się nie do zniesienia. Sądziłem, że trening pozwoli ci się tego pozbyć, ale... – bezradnie wzruszył ramionami i zmierzył ją surowym wzrokiem. – Dzisiejsze przesłuchanie w obecności całkowicie niezależnych sędziów udowodniło ostatecznie, że owa skaza jest nieodłączna twojemu głosowi. Ten moment musi być dla ciebie straszny, dla mnie też nie jest najprzyjemniejszy – widząc buntowniczą minę, obdarzył ją kolejnym karcącym spojrzeniem. – Nieczęsto mylę się przy ocenie głosów. Naprawdę sadziłem, że zdołam ci pomóc. Niestety, nie potrafię i podwójnym okrucieństwem z mojej strony byłoby zachęcać cię do dalszej pracy solowej. Nie. Lepiej będzie, gdy rozwiniesz swoje możliwości w inną stronę.
– A cóż to, według pana, ma być? – spytała ostro Killashandra. Jej głos był tak napięty, że zabolało ją gardło. Zdołał spojrzeć jej prosto w oczy.
– Nie jesteś zbyt cierpliwa i nie masz usposobienia nauczycielki, ale znakomicie sprawdziłabyś się w jednej z bratnich dyscyplin teatralnych, gdzie twoje zrozumienie dla problemów pracy śpiewaka mogłoby okazać się bardzo użyteczne. Czy masz trening syntetyzerski? Hmmm. Wielka szkoda, wykształcenie muzyczne byłoby tu ogromnym atutem. – Urwał, widać było, że coś przyszło mu do głowy. Porzucił jednak tę myśl. – No cóż, w takim razie zalecałbym, abyś w ogóle porzuciła teatr. Przy twoim słuchu mogłabyś stroić kryształy, pracować przy odlotach pojazdów lotniczych i promów, czy...
– Dziękuję panu, Maestro – powiedziała, bardziej z przyzwyczajenia niż wiedzioną szczerą wdzięcznością. Obdarzyła go półukłonem, jakiego wymagała jego pozycja, i wyszła.
Nie zdołała się powstrzymać przed zatrzaśnięciem drzwi. Szła korytarzem, oślepiona łzami, którym duma nie pozwalała popłynąć. Jednocześnie pragnęła i obawiała się spotkania z którymś z kolegów, mogących zapytać, czemu płacze, i współczuć w nieszczęściu. Kiedy jednak dotarła do swej studenckiej klitki nie napotkawszy nikogo, ogarnęła ją niepohamowana ulga. Wreszcie wolno jej było poddać się rozpaczy, szlochała histerycznie i krztusiła się łzami, póki nie była zbyt wyczerpana, by tylko chwytać powietrze.
Jeśli jednak jej ciało protestowało przeciwko emocjonalnej nawałnicy, umysł rozkoszował się nią. Bowiem Killashandra czuła, że została wykorzystana, źle pokierowana, okrutnie potraktowana i okłamana. Kto wie, ilu jej kolegów w skrytości ducha naśmiewało się teraz z jej rojeń o olśniewających sukcesach na scenach operowych i koncertach. Killashandrze nie brakowało pewności siebie, jej wysoce rozwinięte ego zaspokoiłby tylko wyśniony zawód. Natomiast zupełnie brakowało jej samokrytycyzmu: uważała, że sukces i status gwiazdy to tylko kwestia czasu. Teraz aż kuliła się wspominając dawną pewność siebie i arogancję. Poranne przesłuchanie traktowała jako czczą formalność i otrzymanie rekomendacji do dalszej pracy solowej wydawało jej się czymś zupełnie pewnym. Pamiętała twarze egzaminatorów, tak miło uśmiechnięte; jeden z nich bezmyślnie kiwał głową w takt szkolnych arii. Wiedziała, że jej tempo było bez zarzutu, za to akurat otrzymała wysokie noty. Jak mogli wyglądać na tak... tak... zadowolonych? Patrzeć zachęcająco? Pragnęła całkowicie wymazać z pamięci dzisiejsze fiasko!
Jak mogli wystawić jej niezadowalającą ocenę?
„Głos pozbawiony dynamiki operowej. Nieprzyjemna i zbyt donośna chrapliwość”. „Dobry instrument, nadający się do śpiewu z orkiestrą i chórem, zagłuszającym skazę”. „Duże możliwości w zakresie prowadzenia chóru; studentkę należy zdecydowanie odwieść od pracy solowej”.
Niesprawiedliwe! Niesprawiedliwe! Jak można było pozwolić jej zajść tak daleko, cały czas oszukiwać ją, tylko po to, by w końcu odrzucić na przedostatnim etapie? Po czym zaoferować na pocieszenie prowadzenie chóru! Cóż za hańba i poniżenie!
Z torturujących ją wspomnień wyłaniały się twarze braci i sióstr, szydzących z tego, że „drze się na całe gardło”. Wyśmiewających godziny spędzone na wystukiwaniu palcówek i próbach „zrozumienia” niektórych dziwacznych harmonii pozaświatowej muzyki. W końcu rodzice zaakceptowali jej wybór zawodu, ponieważ, po pierwsze, od początku naukę opłacał planetarny system edukacji; po drugie, mogło to podnieść ich własną pozycję społeczną; i po trzecie, pierwsi nauczyciele sztuki wokalnej i muzyki zadawali się ją zachęcać do dalszej pracy. A oni! Czy to niekompetencji jednego z tych prostaków zawdzięczała skazę w swym głosie? Czy to jakiś błąd we wczesnym, jakże ważnym stadium nauczania? Killashandra zwijała się w męce żalu nad samą sobą.
W pewnym momencie zrozumiała, że naprawdę to jest tylko użalanie i usiadła sztywno na krześle, patrząc w lustro, które odbijało wszystkie długie godziny nauki i samodoskonalenia. Samooszukiwania!
Co takiego Valdi ośmielił się zasugerować? Bratnie dyscypliny? Syntetyzerstwo? Ha! Miałaby spędzić życie na opiekowaniu się uszkodzonymi umysłami w domu dla psychicznie chorych jedynie dlatego, że w jej głosie także występowała skaza? Czy naprawiać uszkodzone kryształy, żeby umożliwić prawidłowe funkcjonowanie transportu międzyplanetarnego albo czyjejś przetwórni energii?
Nagle, w jednej sekundzie, Killashandra otrząsnęła się całkowicie z żałosnego samopobłażania. Rozejrzała się po pracowni, maleńkim pokoiku zdominowanym przez stosy nut, porządnie poukładanych obok widifaksu, którego pełna klawiatura podłączona była do archiwów Centrum Muzycznego, dostarczając na życzenie wszystko, co stworzyli kompozytorzy całej galaktyki. Zerknęła na odbitki ze szkolnych przedstawień – zawsze ona śpiewała główne partie – i zrozumiała, że najlepiej będzie zapomnieć o tym wszystkim! Jeśli nie mogła znaleźć się wśród najlepszych, to do diabła z teatrem! W tym, czym się zajmie, albo dotrze na szczyt, albo umrze, starając się tam dostać.
Wstała. W pokoju, który jeszcze trzy godziny temu stanowił centrum jej życia, teraz nie znajdowała nic, co chciałaby zatrzymać. Wszelkie osobiste drobiazgi, poukrywane w szufladach i na półkach, rozwieszone na ścianach dyplomy i opatrzone autografami hologramy śpiewaków, którym miała nadzieje dorównać, a potem prześcignąć, nie miały już z nią nic wspólnego. Sięgnęła po płaszcz i zanim przewiesiła go sobie przez ramie, zdarła z niego studencki znaczek. Obracając się na pięcie pomyślała, że jednak lepiej będzie zabrać ze sobą płytkę kredytową. Gdy grzebała w pełnej papierków szufladzie, dostrzegła przyczepioną do drzwi wiadomość.
„Poegzaminacyjna impreza u Roarego!” Prychnęła. Pewnie wszyscy już wiedzą. Niech sami naśmiewają się z jej upadku. Dziś wieczór nie będzie odgrywała odważnie uśmiechniętej w obliczu nieszczęścia bohaterki. Ani nigdy więcej.
– Killashandra ukradkiem schodzi ze sceny środkowym wyjściem – powiedziała do siebie, zbiegając po długich, opadających łagodnym łukiem schodach, wychodzących ma promenadę naprzeciw Centrum Kultury. Ponownie poczuła jednocześnie satysfakcję i żal, że nikt nie jest świadkiem jej odejścia.
Bardziej dramatycznego wyjścia nie mogła sobie wymarzyć. Dziś wieczór będą się zastanawiać, co się stało. Może ktoś o czymś słyszał. Wiedziała, że Valdi nigdy nie powtórzyłby nikomu ich rozmowy. Nie znosił porażek, a szczególnie własnych. Od niego się nie dowiedzą. Werdykt egzaminatorów, a przynajmniej jego dokładne brzmienie, był zamknięty w komputerze. „Ktoś” jednak będzie „wiedział”, że Killashandra Ree oblała końcowy egzamin wokalny i dlaczego tak się stało.
Ale jej tymczasem uda się zniknąć. Mogli się zastanawiać – od tego nic ich nie powstrzyma. Przypomną ją sobie, kiedy stanie się sławna na innym polu. Wtedy zrozumieją, że jedna porażka nie zdoła zniszczyć jej wrodzonej wielkości.
Podobne refleksje pocieszały Killashandrę przez całą drogę do mieszkania. Studentom przysługiwały dotowane kwatery. Jej pokój z pewnością nie był jednak pałacem.
Gdy nie odnowi rejestracji w Centrum Muzycznym, komputer zawiadomi właścicielkę mieszkania, ta zaś zamknie przed nią drzwi. Życie na zasiłku wydawało się Killashandrze odrażające: oznaczało brak zdolności do osiągnięcia czegoś lepszego. Ale tu też postanowiła przejąć inicjatywę. Zatem pokój należy opuścić natychmiast. A wraz z nim wszystkie zawarte tu wspomnienia.
Poza tym nie chciała zniszczyć efektu „tajemniczego zniknięcia”. Toteż, lekko skinąwszy głową gospodyni, która zawsze sprawdzała, kto wchodzi i wychodzi, Killashandra wdrapała się na swoje piętro, wystukała kod i otworzyła drzwi, po czym rozejrzała się wokół. Naprawdę nie było tu nic wartego zabrania, może poza ubraniami.
Mimo to Killashandra spakowała również lutnię, którą kiedyś wykonała własnoręcznie. Być może już nigdy nie zechce na niej grać, ale też nie potrafiłaby jej tak po prostu zostawić. Włożyła instrument pomiędzy ubrania do worka, który przewiesiła przez ramię i okryła fałdami płaszcza. Zasunęła drzwi i zbiegła po schodach, jak zawsze pozdrowiła gospodynię i wyszła bez słowa. Zaspokoiła tym samym dramatyczne wymagania swej nowej roli, ale teraz nie miała najmniejszego pojęcia, co dalej. Przeskoczyła na szybszy pas chodnika, kierując się w stronę centrum miasta. Powinna zarejestrować się w biurze pracy, powinna zwrócić się o zasiłek. Powinna zrobić wiele rzeczy, lecz nagle Killashandra odkryła, że słowo „powinna” przestało rządzić jej życiem. Koniec z próbami, lekcjami, nauką, z poświęcaniem czasu tak zwanym przyjaciołom i znajomym. Była wolna – całkowicie, bezdyskusyjnie wolna. I miała mnóstwo czasu, który powinna czymś zapełnić. Powinna?
Chodnik unosił ją błyskawicznie w ruchliwsze, handlowe dzielnice. Na skrzyżowaniach migały oznaczenia dla pieszych: fioletowy trójkąt handlowy nałożony na pomarańczowe koło opieki socjalnej; zielona fabryczna kratka i błękitne linie noclegowni, medyczne czerwono–zielone paski, a dalej czerwona strzałka lotniska i gwiaździstoniebieska kosmoportu.
Killashandra, ogarnięta paraliżem niezdecydowania, oszołomiona różnorodnością rzeczy, jakie może zrobić, minęła skrzyżowanie, z którego prowadziły drogi w miejsca, gdzie powinna się dostać.
Znowu „powinna”, pomyślała. I pozostała na pośpiesznym paśmie. Jedna jej połowa czuła rozbawienie: oto ona, Killashandra, niegdyś tak pewna celu w życiu, teraz nie potrafiąca się na nic zdecydować. W tej chwili nie przyszło jej nawet na myśl, że przeżyła niezwykle silny wstrząs. I że właśnie go odreagowuje: z początku w niezbyt dojrzały sposób, gwałtownie porzucając wszystko, co ją uprzednio zajmowało, a teraz jak człowiek dorosły: otrząsając się z żalu nad sobą i wyruszając na poszukiwanie nowego, innego życia.
Nie mogła wiedzieć, że Esmond Valdi martwi się o nią, wiedząc, iż dziewczyna musi silnie przeżywać koniec wszystkich swoich ambicji. Gdyby zdawała sobie z tego sprawę, może pomyślałaby o nim nieco przyjaźniej, choć ograniczył się jedynie do sprawdzenia, czy dotarła do pracowni, i zawiadomienia o swych obawach szkolnych kadr. Doszedł do uspokajającego wniosku, że Killashandra znajduje się w pokoju jednego z przyjaciół, gdzie może wypłakać swe troski. Znając jej umiłowanie muzyki, uznał – równie błędnie – że bez wątpienia nie przerwie muzycznej edukacji i w odpowiednim czasie przyjmie kierownictwo chóru. Tam właśnie chciał ją widzieć. Nie przeszło mu nawet przez myśl, że Killashandra mogłaby być zdolna do odrzucenia w jednym ułamku sekundy dziesięciu lat intensywnego szkolenia.
Tymczasem obiekt jego rozterek był już w połowie drogi do kosmoportu, choć Killashandra jeszcze nie postanowiła, że tam właśnie powinna się udać. Tym razem „powinna” nie w sensie obowiązku, lecz ciekawości.
Fuerte wiązała się dla niej jedynie z przykrymi wspomnieniami. Opuści ją, zrywając w ten sposób wszystkie ślady bolesnych więzów, rodzinnych i zawodowych. Dobrze, że zabrała lutnię. Miała wystarczające uprawnienia, aby zatrudnić się na jakimś statku jako – w najlepszym razie – muzyk, a w najgorszym – członek obsługi. Równie dobrze może trochę popodróżować i zastanowić się, co jeszcze „powinna” zrobić ze swym życiem.
Gdy chodnik począł zwalniać na prowadzącym do terminalu kosmoportu zakręcie, Killashandra po raz pierwszy od czasu, gdy opuściła gabinet Maestra Valdiego, dostrzegła swe otoczenie: ludzi i przedmioty.
Uświadomiła sobie nagle, że jeszcze nigdy nie była w tym, zaplanowanym z iście gwiezdnym rozmachem budynku. Nigdy nie przyłączyła się do żadnego z komitetów powitalnych, wychodzących na spotkanie pozaświatowych przybyszów. Z doku poderwał się prom, a odgłos jego potężnych silników sprawił, że nieszczęsny budynek aż zadygotał. Lecz zwyczajnemu hałasowi towarzyszył też wysoki, przeszywający skowyt, który docierał do niej niemal podprogowo. Czuła go od kości czaszki aż po pięty. Potrząsnęła głową. Skowyt wzmagał się – musiał dochodzić z promu – aż wreszcie w obronie przed nim zakryła dłońmi uszy. Stopniowo dźwięk przygasł i wkrótce zapomniała o tym incydencie, wędrując po nakrytej wielką kopułą ogromnej hali przylotów. W wewnętrznej części dostrzegła szeregi widifaksów, każdy z nich opatrzony był tabliczką z nazwą statku transportowego lub pasażerskiego. Na zielonych ekranach widniały niezwykle brzmiące nazwy odległych miejsc: przyszedł jej na myśl fragment starej pieśni i natychmiast został wymazany. Koniec z muzyką. Przystanęła przy oknie, obserwując rozładunek statku. Wokół kręcili się ludzie z obsługi i ich pneumatyczne wózki, używane do przewożenia niewymiarowych pakunków, nie mieszczących się na taśmie ładowarki. Brygadzista był wszędzie, złowieszczo marszcząc brwi przeglądał kody paskowe, żonglował jednostkami wagi i wykłócał się z pracownikami doku. Killashandra prychnęła. Musiała znaleźć ujście dla rozładowania rozpierającej ją energii. Nagle poczuła apetyczny zapach.
Była głodna! Głodna? Kiedy całe jej życie legło w gruzach? Jakież to banalne. Lecz woń sprawiła, że do ust napłynęła jej ślinka. No cóż, posiadany kredyt powinien wystarczyć na jakiś posiłek, choć lepiej sprawdzić, bo po co ma się najeść wstydu w restauracji.
Przy jednym z wielu znajdujących się w hali przyjęć publicznych wyjść komputera wcisnęła swą bransoletę we wgłębienie i przyłożyła do sprawdzającej odciski płytki prawy kciuk. Mile zaskoczyło ją odkrycie, że właśnie tego dnia jej kredyt się zwiększył. O kolejne stypendium, jak stwierdziła ze złością. Ostatnie. Fakt, że dostała premię, zirytował ją jeszcze bardziej. Premię, która miała wynagrodzić, że nigdy nie zostanie solistką?
Szybkim krokiem skierowała się w stronę najbliższej restauracji, uważając tylko, by nie był to jeden z tanich barów. Dawna, obowiązkowa Killashandra wycofałaby się pośpiesznie. Nowa Killashandra z godnością wkroczyła do środka.
O tej porze nie było tłoku, toteż zajęła kabinę na wyższym poziomie, z której poprzez plastoszkło roztaczał się widok na przepływające obok statki i mniejsze jednostki kosmiczne. Nigdy nie zdawała sobie sprawy, jak wielki ruch panował w porcie jej niezbyt ważnej rodzinnej planety. Mgliście majaczyło jej w głowie, że Fuerte stanowi punkt przesiadkowy. Menu na ekranie widifaksu było długie i urozmaicone. Kilka razy poczuła pokusę, aby zaszaleć i spróbować zachęcająco opisanych egzotycznych delikatesów. Ostatecznie zdecydowała się na potrawkę, rozważnie skomponowaną z pozaświatowych ryb, niezwykłą, lecz nie za ostrą dla niedoświadczonego studenckiego podniebienia. Wchodzące w skład dania pozaplanetarne wino zasmakowało jej tak bardzo, że zamówiła jeszcze jedną karafkę. Zapadał zmierzch.
Nagle poczuła dziwne poruszenie, z początku pomyślała, że to rezultat wypitego wina. Lecz nieprzyjemne uczucie narastało zbyt szybko jak na efekt działania alkoholu. Rozcierając kark i krzywiąc usta rozejrzała się w poszukiwaniu potencjalnego źródła zakłóceń. Potrząsnęła głową i dopiero widząc schodzący do lądowania prom zrozumiała, że musi to być reakcja na dźwięk, chociaż nie miała pojęcia, jak mógłby przedostać się do osłoniętej restauracji. Zakryła uszy, z całej siły dociskając dłonie, aby złagodzić przeszywający ból. Nagle wszystko ustało.
– Mówię wam, ten prom jest na granicy eksplozji, połączcie mnie z kierownikiem kontroli – w błogiej ciszy rozległ się czyjś baryton. Zaskoczona Killashandra rozejrzała się wokół.
– Skąd wiem? Wiem! – upierał się wysoki mężczyzna. – Dajcie mi wieżę kontrolną. Czy wszyscy tam są głusi? Chcecie mieć wybuch przy następnym starcie promu? Nie słyszeliście tego?
– Ja słyszałam – powiedziała Killashandra, podbiegając, żeby znaleźć się w polu widzenia urzędnika.
– Słyszała pani? – łącznościowiec był autentycznie zdumiony.
– Oczywiście. Prawie rozwaliło mi czaszkę. Nadal bolą mnie uszy. Co to było? – spytała wysokiego mężczyznę.
Nawet zdenerwowany głupotą urzędnika sprawiał wrażenie kogoś nawykłego do wydawania poleceń. Jego nazbyt szczupłe ciało było dumnie wyprostowane, dzięki czemu strój z kosztownego materiału o wyraźnie pozaświatowym kroju i wykonaniu znakomicie się układał.
– Ona też słyszała. A teraz połącz nas pan z wieżą kontrolną.
– Ależ proszę pana, mamy wyraźne rozkazy...
– Nie bądź takim służbistą – warknęła Killashandra nader obraźliwym tonem.
To, że podobnie jak on sama była Fuertanką, zadziałało mocniej niż oblega. A potem obcy, wypluwając z siebie przekleństwo równie barwne, co dobitnie określające idiotyzm upartego strażnika, otworzył wydobyty zza pasa portfel z kartami identyfikacyjnymi. Cokolwiek pokazał, sprawiło, że urzędnik wybałuszył oczy.
– Przepraszam pana. Nie zdawałem sobie sprawy, proszę pana.
Killashandra obserwowała, jak mężczyzna wystukuje kod. Po chwili na ekranie pojawił się widok wieży kontrolnej. Pozaświatowiec stanął dokładnie przed ekranem, a Killashandra odsunęła się uprzejmie.
– Kontrola? Chodzi o ten prom, który właśnie wylądował. Nie można zezwolić mu na ponowny start. Potrzebuje całkowitego przeglądu. Rezonuje do tego stopnia, że połowa kryształów napędu musi się przegrzewać. Czy nikt z was nie słyszał częstotliwości uderzeń? Wtórne rejestry... Nie, nie jestem pijany i to nie są pogróżki. To fakt. Czy cała załoga kontrolna zupełnie ogłuchła? Nie monitorujecie krzywych prędkości? Ile kosztuje sprawdzenie napędu w porównaniu z ceną nowego portu? Czy tej zapadłej planetki nie stać nawet na stroiciela kryształów albo mechanika?
– No, nareszcie coś rozsądnego – oznajmił obcy po chwili. – Co do mnie, to jestem Carrik z Cechu Heptyckiego, z Ballybranu. Tak, to właśnie powiedziałem. Słyszałem wtórne rejestry przez ściany, więc diablo dobrze wiem, że kryształy muszą się przegrzewać. Cieszę się, że wasze monitory zarejestrowały nierówny odrzut silników. Więc przechłodźcie ten prom i zestrójcie kryształy. – Nastąpiła kolejna przerwa. – Dzięki, ale już zapłaciłem swój rachunek. Nie, dziękuję. Tak... – Killashandra wyraźnie widziała, że wyrazy wdzięczności drażnią Carrika. – Och, no dobrze, jak chcecie – zerknął na Killashandrę. – Dla dwojga – dodał i uśmiechnął się do niej szeroko. – W końcu ty też to słyszałaś –odszedł od konsoli i ujął łokieć Killashandry. Poprowadził ją w stronę odosobnionej kabiny.
– Mam tam butelkę wina – zaprotestowała lekko, jednocześnie rozbawiona tą apodyktyczną eskortą.
– Za chwilę dostaniesz lepsze. Nazywam się Carrik, a ty?
– Killashandra Ree.
Uśmiechnął się, a jego szare oczy przez moment zabłysły.
– Co za urocze imię.
– Daj spokój. Na pewno znasz lepsze teksty.
Zaśmiał się, mimochodem starł pot z czoła i znad górnej wargi, po czym opadł na miejsce.
– Znam i jeszcze do nich dojdę, co nie zmienia faktu, że to piękne imię. Melodyjne. Czy powiedziałem coś nie tak?
– Nie. Nic.
Na to szczere zapewnienie rzucił jej sceptyczne spojrzenie. Z podajnika wynurzyła się oszroniona butelka. Carrik zerknął na etykietę.
– Siedemdziesiąty drugi. Niesamowite – przerzucił menu. – Ciekawe, czy mają tu forellańskie herbatniki i pastę aldebarańską. A, mają. Cóż, może będę musiał zmienić swą opinię o Fuerte.
– Naprawdę, właśnie skończyłam... – zaprotestowała Killashandra.
– Wręcz przeciwnie, moja droga Killashandro Ree, dopiero zaczęłaś.
– Ach tak? – słysząc ton jej głosu, każdy z byłych znajomych Killashandry natychmiast zmieniłby taktykę.
– Tak – ciągnął Carrik pogodnie. W jego oczach błyskały iskierki wyzwania. – Jest to bowiem noc uczt i zabaw... zresztą na koszt kierownictwa. Ponieważ przed chwilą ocaliliśmy port przed zrównaniem z ziemią, twoje i moje życzenie jest dla nich rozkazem. Będą jeszcze wdzięczniejsi – ciągnął wesoło – kiedy rozbiorą napęd i zobaczą pęknięcia kryształów przetwornika. Zeszły z tonu co najmniej o sto drgań.
Jej niemal już podjęte postanowienie wycofania się z godnością zgasło w zarodku. Spojrzała na Carrika. Wychwycenie takiej różnicy wysokości wymagało bardzo wytrenowanego ucha.
– Co najmniej sto drgań z tonu? Jak to rozumiesz? Jesteś muzykiem?
Carrik popatrzył na nią, jakby powinna dobrze wiedzieć, kim i czym był. Podążył wzrokiem za jednym z członków obsługi, po czym wyciągnąwszy się niedbale na siedzeniu, uśmiechnął się do niej enigmatycznie.
– Tak, jestem czymś w rodzaju muzyka. A ty?
– Już nie – odparła kwaśno. Pragnienie ucieczki powróciło z ogromną siłą. Na bardzo krótką chwilę zdołała zapomnieć, dlaczego znalazła się w kosmoporcie. Teraz przypomniał jej o tym, a nie życzyła sobie więcej takich wspomnień.
Mocny uchwyt jego palców na ramieniu przytrzymał Killashandrę na miejscu. Dokładnie w tym momencie do restauracji wpadł jeden z urzędników. Wzrokiem szukał Carrika. Na ich widok jego twarz przybrała wyraz udawanej ulgi i radości. Podszedł do stolika. Carrik uśmiechnął się do Killashandry, jakby prowokując ją do tego, by wobec świadka spróbowała się uwolnić. Miała nawet na to ochotę, doskonale wiedziała jednak, że nie może zrobić sceny. Jak dotąd nie dał jej dostatecznych podstaw do oskarżenia o naruszenie swobody osobistej. Carrik, w pełni świadom, w jak kłopotliwej sytuacji ją stawia, ośmielił się wznieść na jej cześć zuchwały toast, po czym przełknął tradycyjny próbny łyk wina.
– Tak, proszę pana, siedemdziesiąty drugi. Doskonały wybór. Z pewnością będzie pan...
Klapa podajnika uniosła się, ukazując lekko parujący talerz herbatników i półmisek czerwonobrązowej substancji.
– Ależ tak, forellańskie herbatniki i pasta aldebarańska. Jak widzę, herbatniki podają tu na gorąco. Wasza obsługa zna się na rzeczy – stwierdził Carrik z udawanym zaskoczeniem.
– Fuerte nie imponuje może wielkością w zestawieniu z portami, jakie pan widywał... – zaczął uniżenie urzędnik,
– Tak, tak, dziękuję – i Carrik odprawił go szorstkim gestem. Killashandra odprowadziła mężczyznę wzrokiem, zastanawiając się, jakim cudem nie zareagował ostro na tak bezczelną odprawę.
– W jaki sposób uchodzi ci takie zachowanie? – spytała Carrika. Uśmiechnął się.
– Skosztuj wina, Killashandro – jego uśmiech sugerował, że ten wieczór będzie tylko preludium do intymnej znajomości.
– Kim jesteś? – teraz była już naprawdę wściekła.
– Jestem Carrik z Cechu Heptyckiego – powtórzył tajemniczo.
– I to daje ci prawo do naruszania mojej wolności osobistej?
– Tak, jeśli słyszałaś rezonans kryształów.
– Nie rozumiem.
– Powiedz mi, co sądzisz o winie, Killashandro Ree. Z pewnością musiało zaschnąć ci w gardle i wyobrażam sobie, że od tych poddźwiękowych tortur rozbolała cię głowa. To tłumaczy twój paskudny humor.
Istotnie, czuła ból u podstawy czaszki. Miał też rację co do suchości w gardle... i paskudnego humoru. Złagodził jednak krytyczne brzmienie słów gładząc jej dłoń.
– Musisz wybaczyć moje zachowanie – w jego głosie nie słychać było prawdziwego zakłopotania. Uśmiechnął się ujmująco. – Te harmonie napędów są denerwujące. Wyzwalają w nas wszystko, co najgorsze.
Sącząc wino, przytaknęła skinieniem głowy. Trunek był przedni. Z zachwytem uniosła wzrok, a on poklepał ją po ramieniu i gestem nakazał, aby dopiła.
– Kim jesteś, Carriku z Cechu Heptyckiego, że władze portowe słuchają cię, a wieże kontrolne zamawiają z wdzięczności egzotyczne przysmaki?
– Naprawdę nie wiesz?
– Gdybym wiedziała, nie pytałabym.
– Gdzie byłaś przez całe życie, skoro nie słyszałaś o Cechu Heptyckim?
– Studiowałam muzykę na Fuerte – odparła, niemal wypluwając słowa.
– Nie masz przypadkiem słuchu absolutnego? – jego nieoczekiwane, zbyt nonszalancko zadane pytanie zaskoczyło ja tak, że nawet nie zdążyła się na dobre rozzłościć.
– Tak, mam, ale nie...
Jego twarz, i tak raczej atrakcyjna, rozpromieniła się.
– Co za fantastyczne szczęście! Powinienem był dać temu agentowi, który mnie tu przysłał, spory napiwek. To wręcz nie do wiary...
– Szczęście? Gdybyś tylko wiedział, czemu tu jestem.
– To mnie nie interesuje. Ty tu jesteś i ja tu jestem – chwycił jej dłonie. Wzrokiem zdawał się pożerać twarz Killashandry. Zaśmiał się tak wesoło i zaraźliwie, że i ona nie mogła opanować uśmiechu.
– Och tak, prawdziwe szczęście, moja droga. Los, przeznaczenie, Karma, Lequoal, Fidalkoram, jakkolwiek nazwałabyś przypadek, który połączył linie naszego życia. Powinienem zamówić dziesiątki flaszek tego wina dla pilota, tego niezdary, za to, że wywołał takie zagrożenie dla portu i nas osobiście.
– Nie mam pojęcia, o czym tak rozprawiasz, Carriku z Cechu Heptyckiego – oznajmiła Killashandra, nie była jednak całkiem odporna na komplementy ani na roztaczany przez niego urok. Wiedziała, że zazwyczaj jej pewność siebie zniechęcała mężczyzn, tu jednak siedział przed nią doświadczony pozaświatowiec, człowiek o niewątpliwie wysokim stanowisku i pozycji, z niewyjaśnionych powodów wyraźnie nią zainteresowany.
– Naprawdę? – drażnił się, wyśmiewając banalność jej zaprzeczeń. Zamknęła usta, przez sekundę gotowe do wypowiedzenia dalszego ciągu standardowej odprawy. –Mówiąc poważnie – ciągnął, gładząc palcami wnętrze jej dłoni, jakby starając się uciszyć jej gniew – czy nie słyszałaś nigdy o śpiewakach kryształu?
– Śpiewakach kryształu? Nie. Stroicielach kryształu, owszem.
Carrik zbył stroicieli lekceważącym pstryknięciem palców. – Wyobraź sobie, że śpiewasz c – czyste, wyraźne środkowe c – i słyszysz, jak odpowiada ci całe górskie pasmo.
Wpatrywała się w niego bez słowa.
– Podnieś głos o tercję albo obniż, to bez znaczenia. Śpiewasz i słyszysz, jak wraca do ciebie harmonia. Cała góra odpowiadająca c i kolejna ściana różowego kwarcu, wibrująca w dominancie. Noc budzi tonacje molowe niczym ból w piersiach, najpiękniejszy ból na świecie, bowiem muzyka kryształów jest w twojej krwi, w twoich kościach...
– Oszalałeś? – Killashandra wpiła palce w jego dłonie, żeby przerwać potok słów. Przywodziły na myśl zbyt wiele bolesnych skojarzeń. Musi po prostu zapomnieć o tym wszystkim. – Nienawidzę muzyki. Nienawidzę wszystkiego, co ma związek z muzyką.
Przez moment przyglądał się jej z niedowierzaniem, potem jednak objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie, mimo początkowego oporu dziewczyny. Nieoczekiwanie w jego oczach zabłysło współczucie i tkliwość.
– Moja droga, co ci się dziś przydarzyło?
Jeszcze przed chwilą prędzej przełknęłaby garść odłamków szkła, niż zwierzyła się komukolwiek, lecz ciepło jego głosu obiecujące wyrozumiałość było tak niespodziewane i trafiło na odpowiedni moment. Urywanymi zdaniami opowiedziała mu całą historię swej osobistej klęski. Uważnie słuchał każdego słowa, od czasu do czasu mocniej ściskając jej dłoń na znak współczucia. A wreszcie z zaskoczeniem ujrzała, że w jego oczach odbija się prawdziwe uczucie. W ostatniej chwili udało jej się powstrzymać napływające łzy.
– Moja droga Killashandro, co mogę na to powiedzieć? Wszelkie słowa pociechy nikną w obliczu podobnej osobistej katastrofy! A ty – w jego oczach zalśniło coś, co Killashandra zdecydowała się uznać za podziw – siedziałaś sobie tutaj nad butelką wina jak gdyby nigdy nic. Albo może – przechylił się ku niej ze złośliwym uśmiechem – zbierałaś się na odwagę, by skoczyć pod startujący prom? – nadal trzymał jej dłonie, które na tę szokującą sugestię spróbowała uwolnić. – Nie, widzę, że samobójstwo było najdalsze od twych myśli. Choć... – wyraz jego twarzy zmienił się na zamyślony – mimowolnie mogłoby ci się udać, gdyby dopuszczono do ponownego startu tego promu. Gdyby mnie tu nie było... – posiał jej czarująco naganny uśmiech.
– Cóż za skromność! – jednak jej oskarżycielski ton był tylko żartem. Nie mogła się oprzeć dyktatorskiemu zachowaniu Carrika, który różnił się od wszystkich ludzi, jakich znała.
Nadal uśmiechał się zuchwale, kiwając głową w stronę resztek egzotycznej przekąski.
– Nie bez powodów, drogie dziewczę. Słuchaj, jesteś już wolna od wszelkich zobowiązań, prawda? – kiedy z wahaniem przytaknęła, dodał: – Czy masz jakiegoś przyjaciela? – wypowiedział te słowa ostro, jakby chcąc wyeliminować każdego rywala.
Później Killashandra przypomni sobie może, jak zręcznie Carrik ją podszedł, wykorzystując to, że była całkowicie wytrącona z równowagi i że jej kobiecość domagała się swych praw. Lecz ten przebłysk zazdrości stanowił duży komplement, a zapał jego oczu, jego rąk nie był udany.
– Nie ma nikogo, kto by za mną tęsknił. Carrik spojrzał na nią sceptycznie i musiała przypomnieć mu, że wszystkie swe siły poświęciła śpiewowi.
– Z pewnością nie wszystkie – zadrwił z jej poświęcenia.
– Nikogo – powtórzyła stanowczo.
– Zatem złożę ci szczerą propozycję. Jestem pozaświatowcem na wakacjach. Nie muszę wracać do Cechu przed... – nonszalancko wzruszył ramionami – jak długo zechcę. Pieniędzy mam dość. Pomóż mi je wydać. Oczyszczę cię z brudu uczelni muzycznej.
Spojrzała na niego ostro, bowiem ich znajomość była tak krótka i niezwykła, że Killashandra nie wzięła nawet pod uwagę możliwości, że mógłby jej towarzyszyć. Niezupełnie mu ufała. Jego władcze, dominujące zachowanie zarówno pociągało ją, jak i odpychało, stanowił jednak wyzwanie.
Z pewnością był całkowitym przeciwieństwem młodych mężczyzn, jakich dotąd spotykała na Fuerte.
– Nie musimy też zostać na tej kulce błota.
– To po co tu przyleciałeś? Roześmiał się.
– Powiedzieli mi, że nigdy przedtem nie trafiłem na Fuerte. Nie mogę powiedzieć, aby była godna swojej reputacji, chyba że ty podniesiesz walory planety. No dalej, Killashandro – dodał, gdy starała się stłumić uśmiech. – Na pewno nieraz już cię podpuszczano. A może studenci muzyki tak bardzo zmienili się od moich czasów?
– Studiowałeś muzykę?
W jego oczach przez moment przemknął dziwny cień.
– Chyba tak. Niedokładnie pamiętam. W innych czasach, w innym życiu... – naraz jego uroczy uśmiech stał się jeszcze głębszy i cieplejszy, co z lekka ją zaniepokoiło. –Powiedz, co zabawnego można robić na tej planecie?
Killashandra zastanowiła się przez moment, na jej twarzy pojawił się wyraz zdziwienia.
– Wiesz, że nie mam bladego pojęcia!
– Zatem dowiemy się razem.
Połączone działanie wina, wprawnych pochlebstw Carrika i jej własnej brawury sprawiło, że Killashandra nie zdołała oprzeć się pokusie. Wiedziała, że powinna zrobić mnóstwo rzeczy, lecz "powinność" zniknęła gdzieś podczas trzeciej butelki. Po nocy spędzonej w jego ramionach w najdroższym apartamencie portowego hotelu Killashandra postanowiła na kilka dni zawiesić swoje plany i zająć się czarującym gościem.
Drukarka widifaksu zaterkotała i wypluła z siebie dziesiątki kart z propozycjami różnych miejscowości wypoczynkowych na Fuerte. Killashandra nie przypuszczała, że na planecie jest ich aż tyle. Ale w końcu dotąd miała ograniczone środki i czas. Nigdy nie jeździła na nartach wodnych, więc Carrik zdecydował, że oboje spróbują tego sportu. Zamówił prywatny ślizgacz, który miał być gotów za godzinę. Podczas gdy radośnie wyśpiewywał swym dźwięcznym, głębokim basem, pluskając się w eleganckiej, wpuszczonej w podłogę wannie ich apartamentu, Killashandra przywołała resztki samozachowawczej ostrożności i wystukała na konsoli kilka dyskretnych pytań.
ŚPIEWAK KRYSZTAŁU... kolokwialny galaktyczny eufemizm określający członków Cechu Heptyckiego z Ballybranu, zajmujących się pracami wydobywczymi w kryształowych pasmach górskich, występujących wyłącznie na tej planecie. PATRZ: Ballybran, system Regulusa, A–S–F/128/4. Kryształ wydobycie. Kryształ technologia. Czarny kwarc – zastosowanie w łączności. UWAGA: nieupoważnione lądowanie na Ballybranie zabronione przez Federację Planet Rozumnych, artykuł 907, kod 4, paragrafy 78–90.
Zakaz lądowania zaskoczył Killashandrę. Spróbowała przypomnieć sobie szczegóły z obowiązkowych zajęć szkolnych, dotyczących Praw i Obowiązków FPR. Artykuły dziewięćsetne miały coś wspólnego z formami życia, tak jej się przynajmniej zdawało, natomiast kod 4 sugerował znaczne zagrożenie.
Wystukała numer artykułu, kod i paragrafy, i w odpowiedzi uzyskała pytania o „Uzasadnienie”. Ponieważ w tej chwili nie potrafiła wymyślić żadnego, przeszła do odnośnika planetarnego i na ekranie pojawił się długi tekst.
BALLYBRAN: piąta planeta słońca Scoria, sektor Regulusa; trzy satelity; lądowanie dozwolone na pierwszym, Shankillu; standardowa baza handlowo mieszkalna, pomieszczenia dla przybyszów. ZAKAZ LĄDOWANIA NA PLANECIE BEZ UPOWAŻNIENIA: artykuł 907, kod 4, paragrafy 78–90. Wyłączne zwierzchnictwo: Cech Heptycki, Baza Księżycowa Shankill.
Po tym następowały gęsto zapisane wiersze analiz spektralnych Scorii i jej satelitów, z których jedynie Ballybran został zaszczycony dłuższym wydrukiem. Te dane Killashandra potrafiła częściowo zinterpretować. Grawitacja Ballybranu była nieco niższa od galaktycznej normy ludzkiej adaptacyjności. Planeta miała atmosferę, którą dało się oddychać, więcej oceanów niż lądu, pływowe komplikacje spowodowane oddziaływaniem trzech księżyców i niezwykłą meteorologię, pobudzaną przez plamy słoneczne gwiazdy.
Główny przemysł: 1) kryształy ballybrańskie; 2) wody terapeutyczne.
1) Ballybrańskie żywe kryształy różnią się gęstością, barwą, trwałością i występują wyłącznie na tej planecie. Niezbędne przy produkcji elementów kontrolnych, zastępują układy scalone (w hierarchii kaskadowej); używane w robotyce pozytronowej; jako przetworniki promieniowania elektromagnetycznego (w paśmie podstawowym od 20 do 500 KHz, ze wspomaganiem akustycznym i rezonansem w niższych rejestrach) i cieplnego w ofteriańskich przekaźnikach dźwięku i instrumentach muzycznych; błękitne czworościany stanowią kluczowy element tachjonowych układów napędowych.
Tak zwany czarny kwarc, fenomen występujący jedynie na Ballybranie, to niezbędny składnik natychmiastowych międzygwiezdnych systemów komunikacyjnych. Posiada zdolność zwijania przestrzeni, tak że pod względem magnetycznym, elektrycznym i, na ile udało się stwierdzić, optycznym para poddanych rezonansowi segmentów nie wykazuje żadnego dostrzegalnego oddzielenia, niezależnie od dzielącej je rzeczywistej odległości. Zgodność czasowa przy odległości 500 lat świetlnych ujawnia spójność rzędu 1 x 10–6 według czasowego standardu atomu cezu.
Czarny kwarc zdolny jest do osiągnięcia jednoczesnej synchronizacji z dwoma innymi segmentami, dzięki czemu uzyskuje się pierścieniowy układ podwójny. Na przykład przy sześciu segmentach A–F, A połączony jest z C, D i F...
Wszystko, cokolwiek chciałabym wiedzieć o komunikacji czarnokwarcowej, pomyślała Killashandra, gdy na ekranie zaczęły przesuwać się wykresy i obliczenia, i wywołała bardziej interesujące dane. Zwolniła tempo wyświetlania, dostrzegłszy hasło "Członkostwo", i wróciła do początku tekstu.
W chwili obecnej liczba członków Cechu Heptyckiego z Ballybranu wynosi 4425, łącznie z członkami nieaktywnymi, liczba ta jednak podlega nieustannym wahaniom w związku z niebezpieczeństwami pracy. Personel pomocniczy i techniczny liczy obecnie 20 007 osób. Osoby ubiegające się o przyjęcie do Cechu winny wziąć pod uwagę, iż profesja ta oceniana jest jako wysoce niebezpieczna i zgodnie z wymaganiami Prawa Federacji Cech Heptycki zobowiązany jest ujawnić wszelkie szczegóły możliwych zagrożeń przed przyjęciem nowych członków.
Cztery tysiące czterysta dwadzieścia piec było absurdalnie małą liczba jak na Cech o zasięgu galaktycznym, zaopatrujący tak wiele gałęzi przemysłu w niezbędne elementy. Większość galaktycznych cechów liczyła co najmniej cztery miliony członków. A personel pomocniczy i techniczny? Wszelkie szczegóły możliwych zagrożeń nie zniechęciły Killashandry ani odrobinę. Niebezpieczeństwo to pojęcie umowne.
Wycinanie ballybrańskich kryształów to zajęcie wymagające starannego wyszkolenia i znakomitych warunków fizycznych. Między innymi wymaga ono absolutnego słuchu i zdolności idealnej reprodukcji dźwięków w skali głosowej i timbre spotykanych jedynie u typów IV do VII dwunogich humanoidów – pochodzenie Sol III.
Wydobycie kryształu wiąże się nieodłącznie z członkostwem w Cechu Heptyckim, który szkoli, wyposaża i zawiaduje cechowymi usługami medycznymi, za co pobiera trzydziestoprocentowy podatek od wszystkich aktywnych członków.
Killashandra gwizdnęła cicho pod nosem: trzydzieści procent to prawdziwe zdzierstwo. A przecież Carrik miał wystarczająco duży kredyt i to zarówno finansowy, jak i profesjonalny. Widocznie siedemdziesiąt procent zarobków stanowiło niezłą sumkę.
Wspomniawszy Carrika, wystukała pytanie. Każdy mógł udawać członka cechu; oszuści często posługiwali się znakomicie podrobionymi dokumentami i potrafili przekonująco dyskutować o swej domniemanej pracy, lecz komputera nie dało się oszukać. Uzyskała potwierdzenie, że Carrik istotnie był członkiem Cechu Heptyckiego, lokującym się na dobrej pozycji, obecnie na urlopie. Przez ekran przemknął hologram Carrika sporządzony przed pięcioma dniami, gdy korzystał z płytki kredytowej, kupując bilet na Fuerte. No cóż, niewątpliwie był tym, za kogo się podawał. Jego status członka Cechu gwarantował jej bezpieczeństwo w razie przyjęcia „szczerego zaproszenia” na wspólne spędzenie wakacji. Nie zostawi jej z nie zapłaconymi rachunkami, gdyby nawet zdecydował się pochopnie opuścić planetę. Uśmiechnęła się do siebie. A więc Carrik uważał, że ma szczęście? Ona również tak sadziła. Ostatni ślad „powinności” stanowiła przelotna myśl, że „powinna” zarejestrować się w centralnym komputerze Fuerte jako osoba bez stałego zatrudnienia, ale ponieważ bynajmniej nie miała obowiązku tego robić tak długo, jak długo nie występowała o zasiłek, myśl przepadła.
W tym akurat momencie kilkoro z jej kolegów szkolnych zaczęło się poważnie o Killashandrę niepokoić. Wszyscy wiedzieli, że werdykt komisji musiał ją bardzo poruszyć. I nawet jeśli w opinii niektórych zasłużyła sobie na to swą pewnością siebie i pychą, to przecież inni, łagodniejszego serca, czuli pewne obawy z powodu jej zniknięcia. Podobnie jak Maestro Valdi.
Prawdopodobnie nie rozpoznaliby Killashandry śmigającej na wodnych nartach wśród oceanicznych fal zachodniej półkuli, czy przyodzianej w elegancką suknię i wspartej na ramieniu wysokiego, dystyngowanego mężczyzny, którego traktowano z rewerencją nawet w najbardziej ekskluzywnych hotelach.
Z nieograniczonymi funduszami Killashandra czuła się znakomicie. Carrik zachęcał ją do wydawania, a rzeczywistość sprawiła, że zapomniała o resztce skrupułów pozostałych z czasów, gdy studenckie stypendium musiało starczyć na wszystkie najpilniejsze potrzeby. Zachowała choć tyle przyzwoitości, by z początku protestować przeciwko tym ekstrawagancjom.
– Nie przejmuj się, maleńka. I tak trzeba to wydać –zapewniał ją Carrik. – Mnóstwo zarobiłem na durowych tercjach w Błękitnym Paśmie mniej więcej w tym samym czasie, gdy jacyś idiotyczni rewolucjoniści wysadzali w powietrze połowę systemu komunikacyjnego swej planety – urwał; jego oczy zwęziły się, jakby na wspomnienie czegoś nieprzyjemnego. – Miałem też szczęście, jeżeli chodzi o kształt. Widzisz, nie wystarczy tylko przy wycinaniu złapać rezonanse. Musisz pamiętać, jaki kształt ciąć, i właśnie to prowadzi do sukcesu albo porażki śpiewaka. Trzeba pamiętać, co akurat chodzi na rynku, chyba że zdarza się coś takiego jak ta rewolucja na Hardesty – dla podkreślenia swych słów rytmicznie uderzał w stół, głupio zachwycony tym wspomnieniem. – Dobrze pamiętałem i dokładnie wtedy, kiedy trzeba.
– Nie rozumiem,
Rzucił jej szybkie spojrzenie.
– Nie przejmuj się, maleńka – standardowy unik. –Chodź, pocałuj mnie, oczyść mą krew z kryształu.
Miłość z nim nie miała jednak nic z kamiennego chłodu, i widząc, jak wielką radość czerpał z jej ciała, Killashandra świadomie nie zwracała uwagi na jego uniki. Z początku sądziła, że w końcu gość ma wakacje i nie chce rozmawiać o pracy. Potem zaczęła odnosić wrażenie, jakby jej pytania budziły w nim niesmak – jakby za wszelką cenę pragnął zapomnieć o śpiewaniu kryształu. Nie posuwało to naprzód jej planów, ale Carrik nie był przecież niezdarnym nastolatkiem, błagającym o łaskę i względy. Toteż pomogła mu zapomnieć o śpiewaniu kryształu.
Zajętemu odkrywaniem ciągle nowych cudów zarówno jej samej, jak i Fuerte, udawało mu się to znakomicie aż do owej nocy, gdy zbudziły ją jego jęki. Zwijał się z bólu.
– Carrik, co się dzieje? Czy to te skorupiaki, które jadłeś na kolację? Mam wezwać lekarza?
– Nie, nie! – szarpnął się gwałtownie i pochwycił jej rękę, nim zdążyła dotknąć komunikatora. – Nie zostawiaj mnie. To przejdzie.
Objęła go zatem i trzymała w ramionach, gdy krzyczał i zaciskał zęby w nieznośnej męce. Ze wszystkich porów wylewał mu się pot, a mimo to Carrik z uporem nie pozwalał na wezwanie kompetentnej pomocy. Wstrząsające nim ataki trwały ponad godzinę, nim wreszcie ustały, pozostawiając go wyczerpanego i słabego. W ciągu tej godziny Killashandra uświadomiła sobie, jak bardzo się do niego przywiązała, ile radości sprawiało jej przebywanie razem z nim, jak wiele straciła, nie pozwalając sobie wcześniej na żadne intymne związki. Kiedy już wyspał się i odpoczął, nieśmiało spytała, co to było. – Kryształ, moja droga, kryształ – jego szorstkie zachowanie i wyczerpany wyraz twarzy, nadający mu naraz wygląd bardzo starego człowieka, sprawiły, że nie zapytała o nic więcej.
Po południu był już niemal sobą. Zniknęła jednak wcześniejsza spontaniczność. Na pozór nadal świetnie się bawił, zachęcając ją do coraz śmielszych wypadów na nartach wodnych, ale sam pluskał się jedynie na płyciźnie. Kończyli właśnie leniwy posiłek w ulubionej nadmorskiej restauracji, kiedy oznajmił, że musi wracać do pracy. – Nie mogę powiedzieć „tak szybko”? – Killashandra parsknęła śmiechem. – Ale czy to nie zbyt nagła decyzja? Uśmiechnął się dziwnie.
– Zgadza się, lecz czy nie było tak samo z większością moich decyzji? Na przykład z pokazaniem ci drugiej strony ponurej, stęchłej Fuerte?
– A teraz nasza idylla dobiegła końca? – starała się, by zabrzmiało to nonszalancko, lecz do jej głosu zakradła się obca nuta.
– Muszę wracać na Ballybran. Ha! To zupełnie jak jakaś rybacka pieśń – zanucił banalną melodię, tak przewidywalną, że Killashandra z łatwością dołączyła do niego, wtórując harmonijnie.
– Razem tworzymy piękną muzykę – stwierdził. Jego spojrzenie szydziło z niej. – Przypuszczam, że wrócisz teraz do nauki?
– Nauki? Po co? Żeby zostać wiodącym sopranem w chórze, odśpiewującym opatrzone komentarzem i zorkiestrowane steki oraz jęki Fiffidipidiego z planety Grnch?
– Mogłabyś stroić kryształy. W waszym kosmoporcie najwyraźniej potrzebują fachowca.
Mruknęła nieuprzejmie i spojrzała na niego wymownie. Odpowiedział jej uśmiechem, grzecznie odwracając głowę i czekał, co powie.
– Albo też – stwierdziła przeciągle, nie spuszczając z niego wzroku – mogłabym zgłosić się do Cechu Heptyckiego jako śpiewaczka kryształu.
Napięcie i ostrość w jego głosie zaskoczyły ją przez moment.
– Wcale nie chcesz śpiewać kryształu.
– Skąd wiesz, czego chcę? – wybuchnęła wbrew sobie, nie bacząc na dręczącą ją niepewność co do jego uczuć. Mogła być idealną partnerką w wylegiwaniu się na słonecznej plaży, ale czy chciał ją jako stałą towarzyszkę w niebezpiecznym zawodzie?
– Nie chcesz być śpiewaczką – uśmiechnął się ze smutkiem.
– Och, daj spokój tym komputerowym bzdurom.
– Są prawdziwe.
– A zatem, skoro mam doskonały słuch, mogę próbować.
– Nie wiesz sama, w co się pakujesz – powiedział to płaskim, bezbarwnym głosem. Jego mina wyrażała jednocześnie ostrzeżenie i gniew. – Śpiewanie kryształu oznacza okropne, samotne życie. Nie zawsze możesz znaleźć kogoś, kto śpiewałby z tobą, czasem nie uda ci się trafić na właściwy ton właśnie odkrytej kryształowej ściany. Oczywiście, śpiewając w duecie można dokonać niesamowitych rzeczy – jakby się zawahał.
– Jak mam się o tym przekonać? – spytała, udając niewiniątko. Prychnął z rozbawieniem. – Jasne, że tylko w praktyce. Ale ty nie chcesz śpiewać kryształu. Smutek, jaki zadźwięczał w jego głosie, niemal ją przeraził.
– Kiedy już raz zaczniesz śpiewać kryształ, nie możesz przestać, dlatego właśnie mówię ci: nawet o tym nie myśl.
– A więc... powiedziałeś mi, żebym o tym nie myślała.
Złapał ją za rękę i z pasją spojrzał w oczy.
– Nigdy nie byłaś w Mikeleyach podczas gigawichru. Pojawiają się znikąd – podkreślił te słowa zamaszystym gestem – i zwalają się na ciebie niczym nagle rozpętane piekło – poczuła pod dłonią, że ciałem Carrika wstrząsa dreszcz. – To właśnie oznacza zdanie z banku danych: „Cech do końca zajmuje się swymi członkami”. Gigawiatr może zredukować człowieka do poziomu rośliny w jednym wielkim crescendo.
– Istnieją jeszcze inne – choćby mniej gwałtowne – sposoby doprowadzania do poziomu rośliny – odparła, myśląc o pracownikach hotelowych, o kontrolerze nadzorującym załadunki, przejmującym się tylko ciężarem towaru, o nauczycielach, apatycznie słuchających gam wyśpiewywanych przez początkujących studentów. – Z pewnością istnieją instrumenty, które ostrzegałyby o nadejściu wichury – nawet tej giga – w górach?
Przytaknął. Jego wzrok skierowany był ponad jej głowę, skupiony na jakimś niedostrzegalnym zjawisku.
– Zabierasz się do cięcia kryształu i jesteś właśnie w połowie. Wiesz, że kiedy wiatr ucichnie, zmienią się wszystkie tonacje, i przekraczasz margines bezpieczeństwa, ale ten ostatni kryształ może oznaczać, że uda ci się wyjechać...
– Nie każda wyprawa w góry oznacza opuszczenie planety? Niecierpliwie pokręcił głową, zirytowany jej wtrąceniem.
– Nie zawsze udaje się pokryć koszty podroży, spłacić stare szkody, czy wyciąć odpowiedni kształt i ton. Czasami ton jest ważniejszy niż kształt, wiesz?
– I musisz pamiętać wszystko, czego potrzeba, tak? – Skoro dysponowała absolutnym słuchem i znakomitą pamięcią, śpiewanie kryształu wydawało się zawodem jakby stworzonym specjalnie dla niej.
– Musisz pamiętać wszelkie nowiny – odparł, kładąc dziwny nacisk na czasownik.
Killashandra nie rozumiała, w czym problem. Pamięć to tylko kwestia przyzwyczajenia, wyszkolenia, pewnych mnemotechnicznych chwytów, które uruchamiały dostęp do istotnych informacji. Miała sporą praktykę w zapamiętywaniu.
– Czy jest jakaś szansa, żebym mogła towarzyszyć ci na Ballybran i zgłosić się...
Jego palce wzmocniły uchwyt, nawet oddech jakby zamarł na chwilę. Oczy wpatrzyły się w nią z nieznośnym napięciem.
– Prosiłaś o to. Pamiętaj!
– Cóż, jeśli moje towarzystwo...
– Pocałuj mnie i nie mów nic, czego mogłabyś później żałować – stwierdził, przyciągając ją szorstkim gestem do siebie i zamykając usta tak szczelnie, że nie mogła wydusić z nich już ani słowa.
Drugi atak konwulsji nastąpił tak szybko po orgazmie, że w pierwszej chwili zaczęła winić siebie. Drgawki były jeszcze silniejsze niż za pierwszym razem i kiedy wreszcie ustały, Carrik zapadł w gorączkowy, niespokojny sen.
Gdy się obudził, po jakichś czternastu godzinach, wyglądał na starego i zmęczonego. Poruszał się niczym zaawansowany przypadek geriatryczny.
– Muszę wracać na Ballybran, Killa – głos mu drżał, a cała duma i pewność siebie gdzieś zniknęły. – Na leczenie? Zawahał się lekko.
– Raczej odnowienie zapasu energii. Połącz się z portem i zarezerwuj nam miejsca. – Nam?
– Możesz lecieć ze mną – oznajmił z powagą. Sformułowanie to ubodło ją nieco, a zaproszenie zabrzmiało bardziej jak prośba niż zgoda. – Nie czekajmy na lot bezpośredni. Byle jak najszybciej dotrzeć na miejsce. Uzyskała połączenie i po trwających całą wieczność formalnościach i zmaganiach z urzędnikiem zdobyła wreszcie potwierdzenie rezerwacji na prom startujący z Fuerte za cztery godziny. Po kolejnym czterogodzinnym oczekiwaniu na stacji orbitalnej mieli się przesiąść na pierwszy odlatujący w ich kierunku liniowiec.
Mieli dość sporo drobiazgów do spakowania, choć Killashandra głosowała za zostawieniem wszystkiego na miejscu.
– Takich rzeczy nie dostaniesz na Ballybranie, Killa – odparł Carrik i zaczął wolno składać koszule o krzykliwych barwach, sporządzone z prasowanych włókien drzewnych. Informacja o rezerwacji jakby dodała mu energii, lecz Killashandra czuła zdenerwowanie w obliczu nagłej przemiany czarującego, pełnego życia, nieco władczego mężczyzny w delikatny, kruchy cień. – Czasami nawet zwykła koszula pomaga przypomnieć sobie tak wiele! Jego nagła sentymentalność i uśmiech ją wzruszyły,
Przysięgła sobie cierpliwie znosić jego chorobę. – Każdy zawód wiąże się z pewnym ryzykiem. A śpiewanie kryształu... – ciągnął dalej.
– To zależy, co uważasz za ryzyko – odparła łagodnie Killashandra. Cieszyła się, że może zabrać ze sobą zwiewne jaskrawe szmatki. Żadne ryzyko nie wydawało się zbyt wielkie w zestawieniu z życiem na takim poziomie. I do tego Cech liczył jedynie cztery tysiące czterysta dwadzieścia pięć osób. Szybko zajdzie na szczyt.
– Czy naprawdę masz pojęcie, czego się wyrzekasz, Killashandro? – w jego glosie pobrzmiewała świadomość winy.
Spojrzała na jego pomarszczoną, starzejącą się twarz i poczuła ukłucie prawdziwej niechęci. Po takich atakach każdy wyglądałby okropnie. Filozoficzny nastrój Carrika nie przypadł jej specjalnie do gustu i miała nadzieję, że nie będzie tak ględził przez całą drogę na Ballybran. Czy o to mu właśnie chodziło? Że człowiek na wakacjach to częstokroć zupełnie inna osoba niż podczas codziennej rutyny?
– A czego mogę oczekiwać po Fuerte? – spytała, wzruszając ramionami. Po przybyciu na Ballybran nie musi w końcu wiązać się na stałe z Carrikiem. – Wolę raczej zaryzykować, nieważne, jak wysoka byłaby stawka, niż gnić tu bez końca.
Musnął kciukiem wnętrze jej dłoni i po raz pierwszy ta pieszczota nie wzbudziła u niej nagłego dreszczu. Jego stan nie zapowiadał jednak pójścia do łóżka i ów gest był bez znaczenia.
– Widziałaś jedynie jasną stronę śpiewania kryształu.
– Już mi mówiłeś o niebezpieczeństwie i spełniłeś wymogi prawa. Teraz decyzja należy do mnie.
Mocno ścisnął jej rękę, a w oczach zabłysła mu radość, stanowiąca dużo lepsze wsparcie niż jakiekolwiek banalne słowa.
– W dodatku to jeden z najmniejszych Cechów galaktyki – uwolniła dłoń i włożyła resztę rzeczy do torby podróżnej. – To mi odpowiada.
Uniósł brwi, obdarzając ją sardonicznym uśmieszkiem, bardziej odpowiednim dla poprzedniego wcielenia.
– Anonimowy tłum, to nie dla ciebie.
– Właśnie. Nigdzie nie będę druga. – Lepszy martwy bohater niźli żywy tchórz? – nabijał się z niej.
– Jeśli tak chcesz to rozumieć. Trzymaj. To wszystkie nasz ubrania. Lepiej śmigajmy do portu. Muszę jeszcze sprawdzić przepisy planetarne, skoro opuszczam układ, Kto wie, może nawet przysługuje mi jakiś kredyt? Usiadła za sterem ślizgacza, a Carrik z zadowoleniem zdrzemnął się w sąsiednim fotelu. Być może ten odpoczynek dobrze mu zrobił albo starał się dbać o to, jak widzą go inni, wszystko jedno.
_________________
"Masz styl i masz klasę, zostań moim przydupasem".
Stephen King "Ręka mistrza"

 
  Zaproszone osoby: 1
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Wersja forum PDA/GSM

Template NoseBleed v 0.2 modified by Nasedo. Done by Forum Wielotematyczne

Forum administrowane przez: Grimlock, Nieznany

Forum KGB dostępne jest również pod aliasem forumkgb.xx.pl
xx.pl - darmowe aliasy www